Een kort stuk over waarom elke cartridge bij ons in de hand komt voordat er een tier op wordt geplakt — en waarom een geautomatiseerde inruiller niet hetzelfde kan.
Ik weet dat sommige inruilplatforms tegenwoordig hun prijzen berekenen per gram verpakking. Dat is logisch — schaalbaar, machinaal, niet te corrumperen. En bij wegingspunten voor cartridges werkt het zelfs best goed: een CIB-doos weegt nu eenmaal anders dan een lose cartridge. Maar bij ons werkt het niet zo, en ik wil uitleggen waarom.
De eerste reden is simpel: een Game Boy cartridge weegt hetzelfde of het contactje nog werkt of niet. Dat contact bepaalt wat wij Netjes noemen versus Gespeeld. Een cartridge met een twijfelachtig contact werkt in 70% van de gevallen bij het eerste insteken. Als je hem twintig keer in de Game Boy steekt, werkt hij elke keer. Maar de eerste keer is er een ruwheid. Dat is informatie die alleen mijn duim kent.
De tweede reden is stiller. Als ik een cartridge op mijn lessenaar leg en eronder een bureaulamp aanzet, zie ik sporen die op een foto niet zouden opvallen: een zonlichtschade op het label die aangeeft dat het op een vensterbank heeft gelegen, een minuscule scheur in het plakband waar ooit een prijsticker zat. Niets wat de werking beïnvloedt, maar het vertelt waar het ding vandaan komt.
De derde reden is ethisch. Als ik niet zelf inspecteer, kan ik op een briefje niet schrijven wat ik heb gezien. Dan zou het briefje een marketingdocument worden in plaats van een mededeling. Dan zou ik "Nieuwwaardig" schrijven zonder het te hebben aangeraakt. Dat wil ik niet — dat zou de hele winkel ondermijnen.
Wij zijn traag. Dat weet ik. We verwerken op een goede week 35 binnenkomende items, tegen 2000 voor een gemiddelde online inruilaar. Maar ik denk dat er ruimte is voor allebei. Voor bulk — ga naar een bulk-plek. Voor precisie — kom hier.
Als iemand dit stuk leest en denkt: "Maar dat schaalt niet" — klopt. Dat is een feature.